Katechizm dogmatyczno-historyczny

Dlaczego tak łatwo krytykujemy religię katolicką, nie znając jej prawdziwie?

Zastanówmy się. Krytykując naukę, zazwyczaj upewniamy się, że mamy o niej pojęcie. Ale z religią jest inaczej. Każdy czuje się uprawniony do dyskusji, często bez żadnej wiedzy, bo rzadko kto naprawdę rozumie jej złożoność. Efekt? Wygłaszamy niesprawiedliwe zarzuty wobec Kościoła i siejemy ziarno niewiary w umysłach słuchających.

Czy obecny system nauczania religii jest wystarczający?

Oczywiście, że nie – nauczanie religii w szkołach jest często na bardzo niskim poziomie i co gorsza mało ma wspólnego z nauką katolicką. Ta „homeopatyczna dawka”, często błędnie podana, ma być „przewodnikiem” w dalszym życiu. Nic dziwnego, że taka „tarcza” szybko pęka pod byle naciskiem, a „przewodnik” sprowadza na manowce.

Co z tego wynika dla naszego społeczeństwa?

Dzisiaj widzimy skutki: egoizm zastępuje miłość bliźniego, pogoń za dobrami materialnymi wypiera wiarę w Boga, rozpacz zajmuje miejsce poddania się woli wyższej, a niezadowolenie zastępuje prawdziwe szczęście. Ludzie miotają się bez celu, bo brakuje im wiary w Opatrzność, modlitwę zastępują bluźnierstwa, a spokój ducha – żal do wszystkiego.

Dlaczego tak się dzieje?

Wszystko to jest efektem nieznajomości nauki religii. Kiedy jest ona gruntownie zbadana i poznana, staje się prawdziwym światłem i jedynym drogowskazem w życiu. Jest jak latarnia morska, która wytrzymuje najsilniejsze burze. Ale gdy jest powierzchownie potraktowana, nawet lekki podmuch może ją zachwiać, a nawet obalić.

Nauka religii to nie dodatek, ale fundament całego wychowania i wykształcenia. Jest podstawą, na której budujemy nasze życie i społeczeństwo. Czy jesteśmy gotowi na prawdziwe zgłębienie jej istoty?